برچسب:
نویسنده: مینا پورحسین
امیل باید بهطور مستقیم در محیطی دوریگزیده و روستایی از طبیعت میآموخت. او تا سن دوازدهسالگی از نفوذ زیانبار کتابها در امان میماند و سپس بهمدت چند سال تنها یک کتاب، یعنی رابینسون کروزوئه، اثر دانیل دوفو، را بهسبب پیام آن دربارۀ خوداتکایی و اهمیت درک واقعی چیزها در اختیار داشت. امیل تا سن پانزدهسالگی، بهجای آموختن موضوعاتِ نظریهمحوری همچون تاریخ و دین، مهارتهای یَدی و عملی را یاد میگرفت.طی سیصد سال اخیر، آموزش رسمی تبدیل شده است به یادگیری زیر سقف، نشستن پشت میز، گوشدادن به معلمان، و عطشِ گرفتن نمرۀ بیست.به گزارش عصرایران به نقل از ترجمان علوم انسانی، جیمز بروکاسمیت در ایان نوشت:ژانژاک روسو میگفت این محدودیتهای اجتماعی طینت دستنخوردۀ انسانها را فاسد میکند. او برای آموزش کودکان بهدنبال محیطی بود که آزادیِ تمامعیاری را برایشان رقم بزند و آنها را از شر پیچیدگیهای جامعه خلاص کند. پیروان روسو تا آنجا پیش رفتند که، برای آزادی کودکان، معلمها را از مدارس بیرون کردند. واقعاً چگونه میتوان آموزش عمومی و آزادی کودکان را با هم جمع کرد؟ شاید بتوان کتاب امیل یا دربارۀ آموزش۱، اثر ژان ژاک روسو (۱۷۶۲)، را اثرگذارترین نوشتهای دانست که در دوران جدید دربارۀ آموزش به نگارش درآمده است. هواداری روسو از شیوۀ یادگیریِ مبتنیبر تجربۀ مستقیم و ایفای نقش خلاقْ یوهان پستالوتسی، اصلاحگر آموزش سوییسی، و فردریش فروبل، معلم آلمانی، و جنبش «مهدکودک»۲ را تحتتأثیر قرار داد؛ تأکید او بر آموزشِ همزمانِ بدن و ذهن آغازگر تمایل شدید برای ورزش سازمانیافته بود که مدارس شبانهروزی انگلیس را در قرن نوزدهم فراگرفت و الهامبخش بارون پیر دوکوبرتن شد تا بازیهای المپیک جدید را در سال ۱۸۹۶ ب
برچسب:
نویسنده: مینا پورحسین
تو حقیقتاً دلمان را میشکنی وقتی میگویی «منزوی» یا «بازنده» هستیم. ما با دوستانمان در یک بازی چند بازیکنی داریم به صورت زنده بازی میکنیم و در حقیقت داریم با دوستان جدید و تازهای هم آشنا میشویممعمولاً پدر و مادرها وقتی میبینند بچهشان غرق خواندن یک رمان شده، یا با دوستانش مشغول بازی است، خوشحال میشوند، اما بهمحض اینکه بینند فرزندشان مشغول بازی رایانهای شده، احساس خطر میکنند. خیلیها فرض میگیرند که بازیهای رایانهای جز ضعیفشدن چشم، اتلاف وقت و اعصابخردی و بداخلاقی چیزی به بار نمیآورد. اما اگر این پیشفرضهای منفی را کنار بگذاریم، خواهیم دید که این بازیها برای بچههای امروزی فایدههای بسیاری دارد. از تعامل و دوستیابی بگیرید، تا آموختن کار گروهی و هنر حل مسئله.به گزارش ترجمان علوم انسانی، کارا لین در تد نوشت:یک شب، پسرهایم را صدا کردم که بیایند تا شام بخوریم، ولی هیچ پاسخی نیامد.اعتراف: با عصبانیت رفتم توی اتاقشان و دکمۀ خاموش کنسول بازی را زدم.انگار دنیا به آخر رسید. صفحه که سیاه شد پسرها از خشم و غیظ میخواستند من را بخورند. آنها را سر شام آوردم. واکنشم به رفتارشان معمولاً این است: «دارید عمرتان را با این بازیها تلف میکنید».اما آن شب تصمیم گرفتم به جای غرزدن کمی از کارشان سر در بیاورم. پرسیدم: «چرا این بازی اینقدر برای شما مهم است؟»خوشحالم که چنین سوالی کردم. پسرانم تعجب کردند و پرسیدند: «مامان، واقعاً دلت میخواهد بدانی؟»گفتم: «بله!»گفتند: «مامان، هر کسی را که میشناسیم بازی میکند».شلوغش نمیکردند. طبق آمار انجمن سرگرمیهای نرمافزاری، ۲.۵ میلیارد نفر در سراسر جهان گیمر هستند. (گیمر کسی است که بازی ویدئویی میکند). یعنی تقریباً یک سوم کل بشریت.پسرها
برچسب:
نویسنده: مینا پورحسین
برچسب:
نویسنده: مینا پورحسین
برچسب:
نویسنده: مینا پورحسین
برچسب:
نویسنده: مینا پورحسین
برچسب:
نویسنده: مینا پورحسین
برچسب:
نویسنده: مینا پورحسین
برچسب:
نویسنده: مینا پورحسین
برچسب:
نویسنده: مینا پورحسین
برچسب:
نویسنده: مینا پورحسین
برچسب:
نویسنده: مینا پورحسین
اندیشکده آموزش و پرورش عصر ایران که همزمان با روز معلم کار خود را آغاز کرد، در اولین فراخوان همفکری خود، این پرسش را مطرح کرد: «با توجه به وضع نامطلوب آموزش و پرورش ایران از نظر کیفیت و اثر بخشی (رتبه
برچسب:
نویسنده: مینا پورحسین
برچسب:
نویسنده: مینا پورحسین
برچسب:
نویسنده: مینا پورحسین